دانشگاه پیام نور دوفصلنامه علمی دانش حقوق مدنی 2322-1712 2 2 2014 03 18 Damages as a Remedy for Breach of Contractual Obligations in the Law of United Kingdom and Considering the Issue in the Law of Iran طریق جبرانی پرداخت خسارتِ نقض تعهدات قراردادی در حقوق انگلستان و طرح آن در حقوق ایران. 27 39 913 FA سید مهدی حسینی مدرس عصمت گلشنی Journal Article 2013 06 09 “Specific performance”, “termination” and “damages” are three remedies for breach of contractual obligations, which are in common in all legal systems. But transposition of these remedies is different in each system. In British law there are four types of damages for breach of contractual obligations: compensatory damages, restitution damages, nominal damages, and exemplary damages. <br />Compensatory damages are assessed by two measures, “expectation damages”, “and reliance damages”. Non-pecuniary losses are in category of compensatory damages, but have its own particular rules. In Iranian legal system, some of the requirements, limitations and forms of damages are briefly stated by the law. Issues such as: loss, causation, certainty, predictability and directness have been raised by the doctrine as the other requirements of right to claim for damages. Practical issues such as measures for assessing damages also do not have a significant place in the Iranian legal system. Limitations to claim for damages, including: remoteness, mitigation theory, contributory negligence and force majeure, have been exposed to discussion, and diagnostic measures and evaluation rules were developed for each of  them. In Iranian legal system, force majeure has been expressly stated in the laws and the others are discussed occasionally, mostly in doctrine.<br />Incomplete and dispersed statement of laws about the issue of remedies for breach of contractual obligations, which is very commonly used issue in Iranian law and necessity to achieve a comprehensive system as to this subject enjoying systematic theoretical and practical experience of British law, which can be considered as a progressive system in field of remedy of damages, are necessities to the present  research.        سه طریقۀ اجرای اجباری عین تعهد، فسخ و پرداخت خسارت در خصوص ضمانت اجرای نقض تعهدات قراردادی‌ در بین نظام های حقوقی مشترک است هر چند تقدّم و تأخر این طرق جبرانی درهر نظامی با دیگری متفاوت است. در حقوق انگلستان چهار نوع خسارت برای نقض تعهدات قراردادی پیش‌بینی شده‌است: خسارت جبرانی یا ترمیمی، خسارت استردادی یا اعاده‌ای، خسارت اسمی و خسارت تنبیهی.خسارت ترمیمی با دو ضابطۀ خسارت متوقع و خسارت اتکایی ارزیابی می‌گردد. خسارت معنوی نیز در دستۀ خسارت های جبرانی قرار می‌گیرد لیکن قواعد مخصوص به خود را دارد. در حقوق ایران، قانون برخی شرایط، موانع و اَشکال دریافت خسارت را به اجمال بیان کرده است. مواردی از قبیل ضرر رسیدن، وجود رابطه سببیت، قطعیت، قابلیت پیش‌بینی و مستقیم بودن به عنوان دیگر شرایط دخیل در ایجاد حق مطالبۀ خسارت توسط نظریۀ حقوقی مطرح‌شده‌است. مسائل کاربردی از قبیل ضابطۀ ارزیابی جبران خسارت نیز جایگاه خاصی در نظام حقوقی ایران ندارد. محدودیت‌های مطالبۀ خسارت شامل بعید بودن، نظریه‌تخفیف، مشارکت زیان‌دید هدر ورود زیان و قوۀ‌ قاهره در حقوق انگلستان‌ مطرح ‌شده، و برای شناسایی ‌هر کدام معیارها و ضوابط ارزیابی تدوین‌شده‌است؛ در نظام حقوقی ایران قوه قاهره به صراحت در قانون مطرح‌شده و سایر موارد نیز به صورت موردی و بیشتر در نظریۀ حقوقی مطرح‌شده‌اند.بیان ناقص و پراکنده مقررات مربوط به طریقه جبرانی پرداخت خسارت در حقوق ایران و نیز ضرورت دستیابی به نظامی جامع در این خصوص با بهره گیری از تجارب تئوریک و عملیِ حقوقِ انگستان، ، ضرورت اصلی انجام پژوهش حاضر می‌باشد. https://clk.journals.pnu.ac.ir/article_913_c026cb8b3b995455f788d68321e5b624.pdf