دانشگاه پیام نور دوفصلنامه علمی دانش حقوق مدنی 2322-1712 1 1 2012 09 20 Anti cipator Breach of Contract in Iranian Law: A Comparative Study on the UN Convention on Contracts for International Sale of Goods (1980) and Foreign Legal System نقض احتمالی قرارداد در حقوق ایران با نگاهی به کنوانسیون بیع بین المللی کالا (1980) و نظامهای حقوقی خارجی. 99 113 190 FA محمود کاظمی مرضیه ربیعی Journal Article 2012 06 22 Resorting to remedies of contract usually propound when the due date arrives and promisor doesn’t perform his obligations and the actual breach of contract occurs. It is also possible, prior to the date for performance of obligation, one of the parties by his statements, actions or circumstances leads another party to reasonably conclude that the promisor can’t perform his obligation in due time. In this case “that is named anticipatory breach of contract“ the question is whether the promisee can be resorted to remedies for breach of contract (suspension or termination of contract) or be obliged to wait until the time for performance arrives.<br />Although the doctrine of anticipatory breach of contract is a well established theory in the common law (Britain and the United States of America) and also is recognized in the international provisions particularly in vienna convention on international sale of goods and some of the civil law countries (Germany, Italy,…), but this theory isn’t considered in Iranian law and there isn’t specific article allocated to it. In this article has tried to be clear the Iranian law position in this regard with comparative study. توسل به ضمانت اجراهای قرارداد هنگامی مطرح می شود که موعد انجام تعهد رسیده و متعهد به تعهد خود عمل نکرده ، نقض واقعی قرارداد رخ داده باشد . اما ممکن است قبل از زمان انجام تعهد بر اساس اظهارات ، اقدامات یا اوضاع و احوال متعهد ، متعهدله به طور معقول و متعارف به این نتیجه برسد که او نخواهد توانست در موعد مقرر به تعهد خود عمل کند ، در این فرض نقض احتمالی قرارداد مطرح می شود و سؤال این است که آیا متعهدله می تواند به ضمانت اجراهای نقض قرارداد ( تعلیق قرارداد یا فسخ آن ) متوسل شود یا باید انتظار فرارسیدن موعد قرارداد را بکشد. <br />به رغم اینکه این نظریه در نظام کامن لا ( آمریکا و انگلستان ) به خوبی مراحل تکامل خود را طی نموده و در مقررات بین المللی به ویژه کنوانسیون بیع بین المللی و برخی از کشورهای خارجی دارای نظام حقوق نوشته ( آلمان ، ایتالیا و ...) پذیرفته شده است ، در حقوق ایران ، نظریه نقض احتمالی مورد توجه واقع نشده و ماده قانونی خاصی به آن اختصاص نیافته است . در این مقاله سعی شده با مطالعه تطبیقی ، موضع حقوق ایران در این خصوص روشن شود . https://clk.journals.pnu.ac.ir/article_190_ca1380d0185ee58537fbddaa2cc4b776.pdf